سلام دوستان عزیزم

اول از هرچیز از طرف خودم فقدان چهره ی فعال و صمیمی عرصه ی فرهنگ استان جناب مرحوم مالمیر را به همه ی دوستان و خانواده ی ایشان تسلیت عرض مینمایم.یک بار ایشان را دیده بودم در همان جلسه ای که با ریاست نهاد کتابخانه های استان کرمانشاه جناب اقای اسماعیلی وحضور ایشان برگزار شد.مهربانی و دستهای گرم ایشان و سرور عزیزم اقای اسماعیلی مرا بر ان داشت تا به سهم خودم در نهاد کتابخانه ها حضوری فعال داشته باشم.

متاسفانه با عدم همکاری دیگر دوستان تنها چیزی که ازین نیت و قصد نصیبم شد دلخستگی بود.تصمیم داشتیم فضایی ایجاد کنیم تا دوستانی که واقعا دغدغه ی ادبیات دارند نه  کسانی که انجمنی هستند و در انجمن ها دنبال خودی نشان دادن و حاشیه های چندش آور آنند بتوانند فعالیت و حضور داشته باشند.علی رغم خواهش از دوستان شاعر استقبالی ازین تصمیم نشد.اگر در شهرستان ها انجمنی که وابسته به نهاد است فعالیت دارد چطور ممکن است ازین دوستان هیچ حضوری در این وبلاگ ندیده ام؟همه ی دوستانی که لطف کرده و با ما همکاری داشته اند یا دوستان دانشجوی خود بنده یا عزیزانی هستند که به خواهش شخصی اینجانب دراین فضا حضور دارند.اگر قرار است بنده وقتی اختصاص دهم و از اعتبار ادبی و علمی خودم مایه بگذارم و این وبلاگ نام کانون های ادبی کتابخانه های استان را یدک بکشد حداقل توقعم حضور این دوستان است.یا دوستان واقعا فعالیتی ندارند و ما جنازه ی کانون ها ی ادبی کتابخانه ها را فقط در یخچال گزارش های ساختگی به این و آن نشان میدهیم یا اعضا و  انجمن داران مخصوصا در شهرستان ها علاقه ای به کار سالم ادبی ندارند و احساس میکنند فقط در شرایطی که بتوانند حضور فیزیکی خود را به نمایش بگذارند به این فعالیت ها تن میدهند؟.مهربانی های آقای عزتی هم متاسفانه باعث نشد این دوستان تکاپویی داشته باشند.

خلاصه اینکه بنده به احترام آقای اسماعیلی و دوستی قدیمی ام با محسن عزتی این زحمت را پذیرفتم اما باید اعلام کنم چون این وبلاگ حاصل حمایت دانشجویان بنده است و کانون کتابخانه ها هیچ نقشی در آن ندارند از هفته ی آینده نام این وبلاگ به انجمن مجازی دانشگاه علمی کاربردی استان کرمانشاه تغییر نام خواهد داد و با عنایت پروردگار فعالیتی متفاوت خواهیم داشت.

از دوستان عزیزم که منتظر بودند تا این وبلاگ به روز شود ممنونم و عذر خواهی میکنم که نتوانستم به قولم وفا کنم.دلیل این تاخیر هم این بود که منتظر بودم شاید تلاشی از جانب نهاد دیده شود و جالب اینکه هیچکسی حتی نپرسید چرا این وبلاگ به روز نمیشود؟

تا یادم نرفته بنویسم وبلاگ شخصی بنده هم که در لینک همین وبلاگ آدرس آن وجود دارد  به روز شده است و منتظر حضور دوستان در آن وبلاگ هم هستم.

نکته ی آخر اینکه انجمن ادبی باران وابسته به دانشگاه علمی کاربردی استان کرمانشاه طبق روال ترم های گذشته دوشنبه ها ساعت 12/30 در این دانشگاه به آدرس سه راه برق باغ نی برگزار میشود.

شعر 1)سجاد مهری

سه شنبه است و امروز اولین جلسه ی انجمن مجازی

در همین ابتدا بگوییم منتظر شعر همه ی دوستان شاعر هستیم.در قسمت نظرات هر کسی میتواند علاوه بر نکاتی که بنده عرض کرده ام نکاتی را یاد آوری کنند حتی در این حد که این شعررادوست داشتم یا نداشتم!.پس از دریافت نظرات همه ی آنها با هر دیدگاهی به شرطی که در آن رعایت ادب شده باشد تایید میشود.

امروز شعرهای آرش نظری/ فراز یاوری/ خانم فرجی(که همینجا خواهش میکنیم ازدوستان اسم کامل خودرا در پایان اشعار بنویسند و حتما وبلاگ یا ایمیلی بگذارند که به خود آنها به روز شدن انجمن اطلاع رسانی شود) /آسانا سانبلی /کامران گندابی و حسین یاوری باهم مرور میکنیم.

از تو مینویسم  ترانه سرا : آرش نظری

می خوام  از تو بنویسم ،فکرت از سرم نمی ره
هرجا باشم هرجا باشی هیشکی جاتو  نمیگیره

من می خوام منو تو ما شیم چرا ما شدن محا له
سهم من از تو و دنیا انگاری خواب و خیاله

حقیقت نمی رسونه منو تا اونجا که می خوام
واسه ی همین خودم رو می زنم به راه رویام

کوچه کوچه ی خیاالو شبا پا به پات می گردم
توی خاطرات خیسم پی خندهات می گردم

بی تو بودن مثه, درد,  حتی واسه ی یه لحظه
تو که هم نفس نباشی زندگی مردن محضه

فقط از تو می نویسم نگو این قصه دروغه
واسه ی از تو نوشتن سر واژه هام شلوغه

فکرت از سرم نمی ره آخ که من چه حالی دارم
کاش می شد که تو بفهمی چه غم ,  زلالی دارم

بی امون می ریزه اشکام دارم از تو می نویسم
کاش می شد یه شب بتابی روی قصه های خیسم

 شاید بتوان گفت یکی از گونه های مهم ادبیات که تنها به خاطر اسمش در بیشتر مواقع ندیده گرفته شده است ترانه است اعتراف تلخی است ولی واقعیت این است که بعذ از انقلاب اگر از تک کار هایی ماندگار بگذریم شاهد ظهور ترانه سرایی که اثاری متفاوت و چشمگیر داشته باشد نبوده ایم و بدون شک این عرصه بسیار جای کار دارد.اتفاق مبارک این روزها ورود بعضی از شاعران با پشتوانه در عرصه ی شعر بازبان معیار به این حوزه است.چند ضعف عمده مخصوصا در ترانه های شاعران جوان وجود دارد1)غلبه ی بار عاطفی اثر بر تفکر شاعرانگی اندیشه و تصویر افرینی2)دغدغه ی سرودن شعر مطابق میل خوانندگان(آوازخوانان)که در بیشتر موارد این دوستان حتی از قرایت صحیح یک شعر عاجزند3)جدی نگرفتن این گونه ی ادبی از طرف خود شاعران گویی ترانه سرایی کاری است از سر تفنن که البته این مورد اخر درد کلی ادبیات این روزهاست که ادبیات تبدیل شده است به فعالیتی فانتزی و از سر شکم سیری حتی برای کسانی که تصور میکنند به ادیبات به صورت جدی فکر میکنند.

ارش نظری شاعری جوان است.چند کار او توسط هنرمندانی اجرا شده است.موفقیت خوبی است؟نمیدانم!اما میخواهم بگویم ترانه سرایی را جدی گرفته است.این کار کار خوبی است.از لحاظ وزن و قافیه ایرادی ندارد و این نکته ی مثبتی است.در خیلی از موارد شاعر فقط حرفهایی معولی و احساسی که تنها زیبایی اش موزون بودن باشد نزده است و به رگه های شعری نزدیک شده است...توی خاطرات خیسم پی خنده هات میگردم.../توکه هم نفس نباشی زندگی مردن محضه.../و...البته پیشنهاد میکنم یکی از دو ترکیب تکراری خاطره ی خیس و قصه های خیس حذف شود

در مصراع بی تو بودن مثه درده حتی واسه ی یه لحظه...چینش کلمات به گونه ای است که مخاطب می پندارد شاعر گفته است درد یک لحظه است یعنی حتی واسه  یه لحظه صفت درد تصور میشود میتوان گفت مثه درده بی تو بودن حتی  واسه یه لحظه...ضمن اینکه انتظار داشتم شاید مثلا بگوید خوده درده...اینکه بگوییم بی تو بودن مثل درد است نه خود درد بار عاطفی  و عاشقانه ی کار را کاهش میدهد.همین مختصر کافی است تا مجالی دیگر

فراز یاوری